Koninginnedag 2009

Ik kan me niet herinneren, althans niet bewust, dat ik ooit een groter submodaliteiten contrastframe heb gezien dan dat van afgelopen Koninginnedag. En dan heb ik het met name over onze Majesteit. Tjonge jonge........ 's Morgens zonnig en fleurig, stralend in haar rozeachtige outfit - waar je van alles van kunt vinden natuurlijk, want over smaak valt te twisten - met een veerkrachtige tred wandelend door het Apeldoornse park met in haar kielzog haar familie. En dan dat intens impactvolle moment zo rond de klok van 11.45 uur. Enkele uren later dezelfde Majesteit in een toespraak op de televisie. Nou ja, dezelfde Majesteit?! Naar mijn bescheiden mening wel zo'n 20 jaar op haar tijdlijn de toekomst in geslingerd. Grauw, grijs, haar gelaat getekend door de emotie(s). Haar veerkracht van die stralende morgen leek met de intense zucht waarmee ze haar toespraak begon in een klap weg te vloeien.
Ik merkte dat ik matchte op haar ademhaling en kwam in een poel van ontsteltenis en diepe ontzetting terecht. "Boundaries!!" riep ik mezelf tot de orde. Wel beseffend hoe congruent onze Majesteit daar weer aanwezig was.
Ook vanuit andere kaders heb ik naar dit moment gekeken. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Dat boeit me uitermate. Zo heb ik Ken Wilber er even op los gelaten met de theorie over de Holons. En uiteraard Bert Hellinger en het Systemisch Gedachtegoed. Mooi om waar te nemen hoe Geweten hier een belangrijke rol speelt. Zowel het Individuele Geweten - zoals de Koningin bv. de slachtoffers heeft bezocht in het ziekenhuis. Maar ook hoe een dominee aan de kant staat te kijken en meteen in actie komt. En al die hulpverleners. Alsook het Groeps Geweten - hoe wij Nederlanders massaal bloemen en kaarsjes leggen en het condoleance register tekenen. Uiteraard is dit maar een summiere selectie.
Mijn grote wens is, dat wij met zijn allen uit de knoop van deze verstrikking zijn vóór 30 april 2010.

In de besloten ruimte van onze huiskamer vond er op deze heuglijke dag ook iets bijzonders plaats. Enige tijd geleden heeft mijn "zuinige deel" het af moeten leggen tegen mijn "fun deel". Resultaat: de aankoop van een enorme doos Lego Duplo. Ik had een enorme voorpret als ik me voorstelde hoe onze kleinzoon zou reageren bij het zien van en bouwen met die enorme doos Lego. De 20% korting die tijdelijk op de doos zat, in combinatie met de voorpret, deed mijn zuinige deel al snel omgaan.

Op mijn aanwijzingen had Nordin het enorme pakket al snel in mijn werkkamer gevonden. Met twee armpjes helemaal om de doos geklemd kwam hij nu al met een roze snoetje van opwinding de kamer in gedribbeld. "Ohhhh,.....Oma Willy, KIJK nou!!". Dat verraste mij. Jazeker. Want deze kleine man is zo auditief als het maar zijn kan. "Wat is dat nou toch, oma Willy??". De intonatie van zijn stemmetje en het enorme pakket waarmee hij sjouwde maakte dat hij alle aandacht had. Niet in de laatste plaats van oom Patrick, - zo rond 11 oktober a.s. verwacht hij zelf een zoon - die zelf altijd dol geweest is op Lego en nog altijd weer "kind" wordt bij dit soort spannende avonturen. Al heel snel zitten opa, oom en (klein)zoon/neefje met alle losse chunks van een treinbaan met toebehoren op de grond. Onze kleinzoon keek zijn ogen uit. En elke chunk die hij aan een andere koppelde was aanleiding voor verbazing. Naarmate de verschillende chunks meer en meer een geheel werden en vorm kreeg, namelijk die van een trein, werd het enthousiasme groter, de wangen meer roze en de ogen stralender. Hij ontdekte de relatie tussen de verschillende onderdelen, de verschillende functies en mogelijkheden en elke handeling die hij deed was een nieuwe ontdekking. Die hem de nodige kreetjes ontlokten. Ik zag het intense genieten van hem, zijn oom en opa. En op de achtergrond het vrouwelijk deel van de familie met allerlei schattig meta commentaar. Interessant hoe een tante heel anders reageert dan een moeder; of een oma. En hoe zijn zusje nog geen weet heeft van dit alles en gewoon lekker in haar wagen ligt te slapen. "Haar tijd komt ook nog wel", denk ik bij mezelf. Daarbij ben ik stiekem wel heel benieuwd hoe dat zal zijn met een meisje. Ik ben moeder van drie knullen. En Elena is de eerste vrouwelijke telg in onze familie.
Door een hoog, intens "oooohhhhh!!!" van Nordin kom ik weer in throughtime. Het blijkt dat deze kreet het gevolg is van het fenomeen dat de trein rijdt. Wat een outcome is hier gerealiseerd. Wat een schitterende capaciteiten heeft dit kleine mensje tot zijn beschikking. Wat een prachtige overtuiging op basis van zijn criterium vertrouwen. En wat een metafoor voor zijn (het) leven: steen voor steen bouwen en de weg uitleggen (de rails) met alle hulpbronnen die je daarvoor tot je beschikking hebt, totdat de trein rijdt. Natuurlijk is het slurpen van het tanken van de benzine, het "tjoek tjoek" geluid wat de locomotief maakt en het "kling kling ...." van de overweg als de trein langs komt een verhoging van de feestvreugde. Voor groot en klein.
Een kleine onhandige beweging laat plotseling de hele trein in elkaar storten. Ik zie heel even iets ontdaans op zijn gezichtje. Iets vergelijkbaars met wat er zich eerder deze dag in het groot heeft afgespeeld. Wat wonderlijk!! realiseer ik me. Me daarbij afvragend of het "veiligheidspersoneel" in de vorm van zijn moeder, tante, oom en anderen er ook hier meteen bovenop zullen springen om de situatie "meester" te worden. Maar nee......, gelukkig niet. Deze kleine mens krijgt de gelegenheid ogenblikkelijk te leren: "er is geen falen, alleen feedback!". Zijn oom - zelf bijna NLP-trainer - zegt: "Leuk he, nou kan je er weer iets anders van maken". Dat inspireert Nordin ogenblikkelijk om de steentjes weer in elkaar te passen, de trein weer in de rails te tillen, de wagons aan te haken en het knopje in te drukken. En ZIE daar: hij heeft helemaal zelfstandig zijn trein weer in de rails getild en rijdend gekregen. Wat een levensles!
En HOE doe jij dat??