Luistervinken aan de Plas

Fred is een muziekliefhebber. Specifieker: een jazzliefhebber. Toen ik hem leerde kennen, had hij twee grote favorieten: Jan Akkerman en Jasper van 't Hof. Daar is een - zo mogelijk nog grotere - favoriet bijgekomen in de loop van de jaren: jazztrompettist Eric Vloeimans.
Ik vind het verrukkelijk om te zien, hoe intens hij van zijn favorieten kan genieten. Hij gaat dan helemaal in time; vergeet de hele wereld om zich heen, inclusief mij en gaat volledig op in de muziek en het moment.
Hij volgt zijn favorieten, al of niet vergezeld van mij, tot ver over de grenzen. En zoals een goede info-sorter (iemand die de voldoening van zijn waarden voornamelijk haalt uit het verzamelen van informatie) dat betaamt: hij weet nauwkeurig wie wanneer waar speelt met wie.
Zo kreeg ik onlangs een uitnodiging van hem om samen naar het festival Luistervinken aan de Plas te gaan. Een Openluchtconcert aan de Kralingse Plas in Rotterdam waar Eric Vloeimans samen met het Rotterdams Kamerorkest een wereldpremière zou spelen.
Bij zo'n uitnodiging gebeurt er dan van alles bij mij. Ik word daar in eerste instantie erg onrustig van, omdat ik niet een-twee-drie een plaatje heb bij een wereldpremière en luistervinken. Die plas gaat nog wel. Daar heb ik zowaar herinnerde beelden van en ik kan ze ook nog construeren, merk ik. Dat laatste is erg handig. Vooral als ik er wat specifieke details op loslaat, zoals wat meer kleur in het beeld en zonneschijn. Dan krijgt die Plas ineens veel meer schittering op het water en daar word ik vrolijk van. Zelfs zonder de genoemde luistervinken. Het wordt nog leuker als ik het nummer Albatros van Jan Akkerman mix met het beeld. Het lijkt wel alsof het water van de Plas ineens gaat meebewegen. Fascinerend!
Dit spelen met submodaliteiten is handig, omdat het mij helpt om een besluit te kunnen nemen. Het feit, dat mijn lijf weer rustiger is geworden en mijn stemming vrolijker, zijn voor mij duidelijke signalen waar ik op kan vertrouwen om een volmondig JA te zeggen tegen de uitnodiging.
Heel eerlijk gezegd, ben ik zelf geen jazzliefhebber. Daar hoef ik niet voor naar die Plas. Nee,.....ik ben vooral benieuwd naar die luistervinken. Nou, ze waren er, kan ik je vertellen.
In soorten en maten; rijp en groen; inheems en uitheems; ter land, ter zee en in de lucht. Overal luistervinken. Waarschijnlijk omdat ik heel visueel ben, heb ik er beelden van gemaakt.
Kijk nou bijvoorbeeld eens naar die vinken in dat bootje op het water. Mij persoonlijk lijkt dat niks. Een oncomfortabele fysiologie en een geluidsfactor van een buitenboordmotor die de jazzy sound van de muziek behoorlijk vervormd.

Nee, dan die mooie bruine viervoetervink. Hoewel zijn lange flaporen zijn auditieve kanaal aardig afschermen tegen al te veel trompetgeweld van favoriet Vloeimans, ligt ie duidelijk met open mond te genieten. Op de houten loper hebben vier ukken voor zichzelf een eersterangs plaatsje gescoord om naar "Waterfront" te luisteren.

Boven mijn hoofd lijkt er een kleine samenzwering plaats te vinden van twee partijen wolken. Een soort complot dat wel eens op onweer uit kan draaien. En omdat wolken mijns inziens niet kunnen denken, moet het wel een onbewust cause-effect zijn dat er ineens talloze libellen rondvliegen. Of komt het door de enorme vibratie van onze trompettist die de sterren van de hemel staat te spelen? Hoe dan ook; de insecten trekken een aardige hoeveelheid vogels aan van een beduidend groter formaat dan "vinken". Hoog boven het water vormen ze hun eigen orkest. Hun gekrijs en gekwetter gaat in een a-syncopische ritme dwars door de wereldpremière heen. Ik gniffel om de reacties van sommige luistervinken die kennelijk geïrriteerd raken door het effect van deze dissonant op hun auditieve kanaal.
Het allermooiste koppel luistervinken wat ik heb kunnen bespeuren op deze nazomerse zondag ligt nog geen meter voor ons in het gras. Ze hebben een badlaken uitgespreid over de dikke energiekabel. "Barcelona" staat er in witte sierletters op geborduurd. Hun donkere uiterlijk doet vermoeden dat zij waarschijnlijk uit een zuidelijk oord komen. "Trekvogels", glimlach ik tegen mezelf. Maar wel héle mooie. Ze genieten zichtbaar; van de muziek en van elkaar. Heel lief, zacht en teder voor elkaar, zijn ze daar samen. Zich absoluut niet bewust van hun omgeving. Laat staan van mij of van ons. Mijn digitale camera legt ze vast op zijn kleine interne geheugen.
De trompet zwijgt; het orkest is stil. Het water kabbelt en het riet ruist een eigen melodie. Voor wij huiswaarts keren, spreek ik ze even aan. Om hun e-mail adres te vragen zodat ik de plaatjes toe kan sturen. Ze zijn blij verrast.
De magic van de kosmos heeft al die pixels bij hun op het beeldscherm getoverd. Er komt een onverwacht mooie reactie terug.  Dit stel lieve "luistervinken aan de Plas" zijn Eva en Emilio; zij Frans en hij Spaans. Het was voorlopig hun laatste dag samen. Want zij, klarinettiste, is voorlopig voor ongeveer drie maanden naar Helsinki. Hij is pianist en doet een Masterclass in Rotterdam. Buitengewoon blij zijn ze met de beelden die hun liefde van dat moment heeft vastgelegd. Ik krijg de Outcome Sequitor van mijn JA op deze uitnodiging: "You are the angel of our love".