Mijn huisarts en zijn MOW

Voordat er verwarring ontstaat waar ik nu juist over wil schrijven: MOW is een veel gebruikte jargonterm in NLP land waarmee bedoeld wordt "Model of the World". In gewoon Nederlands: jouw kijk op de werkelijkheid.
Van de week zat ik voor een klein fysiek ongemak keurig volgens de gemaakte afspraak op mijn beurt te wachten in de wachtkamer van mijn huisarts. Overigens heb ik nog nooit zo expliciet stilgestaan bij het woord huisarts. Enfin,...... wellicht is dat een thema voor een volgende column. Laat ik maar even bij de les blijven.
Huisarts himself was al enkele keren heen en weer gelopen vanuit zijn spreekkamer naar de assistente en terug en weer zijn kamer uit naar het kleinste kamertje. En ook al kom ik maar heel weinig bij hem en ken ik hem nauwelijks vanwege het feit dat wij verhuisd zijn en hij "nieuw" voor mij is, het viel mij onmiddellijk op, dat hij een andere bril op had. Zo'n klein rond donker gevalletje dat boven zijn volle grijze baard extra in the picture sprong.
Het "gevalletje" had een geweldige aantrekkingskracht op mij. De man had er zo'n andere uitstraling mee, dat er allerlei vragen bij mij rezen. Dat is een beetje mijn natuur, namelijk.
Zo vroeg ik me af, of hij zo graag jonger wilde lijken dan hij is. Ook al heb ik geen idee hoe oud hij is. Maar het contrast tussen de grijze baard en het brilletje is aanzienlijk. Of dat hij misschien indruk wilde maken. Ja, natuurlijk op de vrouwen...... En als dat zo is, waarom dan.
Al mijmerend  kon ik hem ook ongemerkt gadeslaan en trok ik de conclusie, dat het wel een typisch klein brilletje was en wellicht té klein, omdat hij meer óver, dan dóór het brilletje keek.
Plotseling kwam er geluid uit hem. Ik hoorde hem zeggen: "Ik heb een afspraak met Mw. Van Vuuren,........ maar die zie ik nog niet. Met Mw. ...... en die is er ook nog niet volgens mij en Mw. ......... en die is er wel". Er gebeurde in een oogwenk zoveel op al mijn logische niveaus. Niet normaal meer. Zo vroeg ik me af, of ik dat nou goed gehoord had; of hij me misschien voor de gek hield, waarom hij niet gewoon vroeg of Mw. Van Vuuren er was enz. Bovendien had ik: zie je wel, hij zit echt niet bij de goeie opticien. Hij heeft gewoon een vertekend beeld van de werkelijkheid met dat brilletje en even kwam de neiging bij me op, om onbedaarlijk te gaan lachen.
Er was nog een ander fenomeen ook. Ik ben heel sterk aan het afvallen en in korte tijd al 14 kg. kwijt. Ja, inderdaad,.....fantastisch!! Maar nog altijd ruim aan de maat en het gewicht en toch geenszins over het hoofd te zien. Daar kon het dus niet aan liggen, al hoopte ik dat stiekem wel een beetje.
Het werd echter nóg gekker, toen ik zei, dat IK Mw. Van Vuuren ben en wel degelijk in levende lijve aanwezig.  Waarop híj weer vroeg of ik zeker wist dat ik Mw. Van Vuuren ben.  Nou ja, zeg!
Maar toen ging er bij mij een lichtje branden. Een kleintje weliswaar, maar helder genoeg om de situatie te gaan snappen. Mijn schoonzusje - de vrouw van mijn jongste broer - heet ook Van Vuuren en is eveneens patiënt bij hem. Al jaaaaren trouwens. Onlangs heeft ze zeer onverwacht in het ziekenhuis gelegen en misschien stond zij nog wel op zijn netvlies. Om helderheid te krijgen stelde ik voor de zekerheid maar even wat downchunkende  vragen. En ja hoor......! "Goh, is dat uw schoonzus. Tjonge. Dus er bestaan nu twee Mw. Van Vuuren". Nu ben ik net 61 jaar geworden dus zó uit de lucht vallen kom ik nou ook weer niet. Ik ben er maar niet verder op ingegaan. Wel vraag ik me af, wat nu precies de oorzaak is van welk cause-effect met betrekking tot deze geweldige vervorming. Mijn twijfel zit 'm in elk geval in het nieuwe brilletje.
Eenmaal in zijn spreekkamer had hij echter binnen twee minuten gezien waar ik last van heb. En nog voor ik goed en wel doorhad, dat ik mij weer in mijn kleding kon hijsen, hoorde ik hem met een staccato onregelmatigheid kletteren op zijn toetsenbord. Ik besef dat het een mindread is, maar ik kon het niet anders interpreteren dan "driftig".
Om mezelf een rit te besparen en ook niet nogmaals bloot te stellen aan een dergelijke situatie, riep ik vanuit het piepkleine onderzoekkamertje of hij misschien op het recept ook voor de volgende drie maanden mijn bloeddrukpillen wilde schrijven. Dat had ik niet moeten doen. De man blijkt niet alleen een vervorming op het visuele te hebben maar hij kan volgens mij ook beter een keer met Willeke Alberti op stap. Want ook het gehoor leidde tot een dramatisch misverstand. Ik werd op een vaderlijk vermanende toon toegesproken, dat ik best gewoon kon vragen of hij mijn bloeddruk wilde meten. Waarop ik aanvankelijk met verbazing reageerde. En ja, natuurlijk kan ik dat. Maar dat wilde ik helemaal niet. Alleen maar een recept voor die pillen die ik al jaren slik. Dat trachtte ik hem dus duidelijk te maken en de goede man bleef weigeren het te begrijpen. Nu kun je zeggen, dat dat het effect van mijn communicatie is. Zeker. Maar als er daadwerkelijk iets met zijn trommelvliesjes of aambeeldjes aan de hand is, wordt het toch een lastige zaak. Helaas begon ik nu toch echt een irritatie bij mezelf te bespeuren.
Niet tegenstaande al deze miscommunicatie - hij moest zelf erg lachen om zijn uitspraak - gaf hij me met een brede smile een hand, keek me over zijn kleine brilletje aan, waarbij ik uiteindelijk tóch iets van een beetje rapport meende ontdekken. Van zéér korte duur, want de handdruk ging vergezeld van de opmerking: "als u er rijp voor bent komt u maar terug".
Heus waar, ik begrijp zijn positieve intentie. Hij heeft het beste met me voor en wil me terugzien als mijn huid minder geïrriteerd is. Maar of ik nou zo snel nog eens een afspraak met hem maak, betwijfel ik. Ik zing het vast wel uit met mijn kleine ongemak.