Over liefde, ziekenhuizen en zorghotel

Op maandagmorgen, 26 oktober 2009 gaat om een paar minuten voor acht uur mijn mobieltje. Zoals afgesproken. Anneloes, onze schoondochter van onze oudste zoon Patrick, is dan 15 dagen over de uitrekendatum van hun eerste kindje. Ze staan voor het ziekenhuis; het spannende avontuur gaat beginnen. Ze gaan kijken of ze de weeën kunnen opwekken, zodat het manneke op de natuurlijke manier kan komen. En ofschoon ik drommels goed weet, dat dit niet MIJN bevalling is, voel ik als het ware de kriebels met ze mee. Er schiet ogenblikkelijk een quote van Eric Schneider door mijn hoofd: "Elk individu heeft recht op zijn eigen sores". (Ik heb daar overigens al aardig wat varianten op gehoord. Wibe Veenbaas heeft het over recht hebben op je eigen tranen; en laatst hoorde ik er ook een: recht hebben op je eigen zweetvoeten). In elk geval had ik mijn lichaamssignaal te pakken........
Omdat het die dag óók de 50e verjaardag van Fred was, besloten we een piepklein feestje te bouwen in het restaurant van het ziekenhuis. Gezien het feit, dat Anneloes pas 2 cm. ontsluiting had en de kleine man geen enkele aanleiding had om zijn levensritme te laten opjagen, voorzagen wij een verblijf van de nodige emotionele uren in deze context.
Al wachtend op de dingen die gingen komen, zat ik te genieten van alles om mij heen. "Net een bijenkorf, of een mierenhoop", dacht ik. Een komen en gaan in twee richtingen van allerlei mensen. Allerhande culturen, ziek, zwak, misselijk soms, en helaas maar weinig echt vrolijk.  Op die éne vrouw na. Ik vermoed dat ze een Turkse achtergrond heeft. Ze loopt in een zwarte burka die haar gezicht grotendeels vrijlaat. En ze glundert!!
Ik betrap me op een ontzettende mind-read. Dat weet ik. Maar ik vind het fenomeen te bijzonder om hier geen cause-effect in te zien. Ze loopt namelijk achter haar man en duwt hem in een rolstoel die ze zojuist voor 1 euro van een lange rits van de muur gehaald heeft.
Van binnen wordt mijn ondeugende deel getriggerd.  "Zou de Koran voorzien in dit soort situaties, zodat deze - en vele andere neem ik aan - vrouw niet in een loyaliteitscrisis met haar Externe Referentie komt??"
De wijzers van de klok gaan richting 12.00 uur. Tijd voor een volgende check en een nieuwe stap in de strategie van de gynaecoloog.
Fred en ik benutten de gelegenheid om meteen een vriendin te bezoeken. Via de Daniël den Hoed is ze naar het Erasmus MC gegaan en omdat ze daar "uitbehandeld" was is ze nu naar het Zorghotel overgeplaatst.
Nu is NLP een denksysteem en middels beelden en geluid geven wij betekenis aan de informatie die via onze zintuigen voor input zorgt voor ons brein. Omdat ik geen enkele referentie heb op "zorghotel", maar wel op hotel en zorg, heeft mijn genialiteit een schitterend beeld gemaakt van het zorghotel. Uit ervaring weet ik inmiddels ook wel, dat zoiets riskant is. Het risico van de teleurstelling ligt op de loer. Dus was ik alert. En das maar goed ook.....
Via een lange voettocht door een kille gang, waar de deuren automatisch openzwaaien en een volgend stuk van weer een gang voor je openen - het deed mij een beetje aan Harry Potter denken - kwamen we uiteindelijk bij een receptie met een groot bord: "Zorghotel de Stromen".
Wij vragen de zeer vriendelijk uitziende, in een uniform gestoken jonge dame, waar we Mw. X kunnen vinden. Met een blik op haar computer traceert ze onze vriendin; wijst ons de weg en voegt eraan toe: "........maar gezien het tijdstip zult u haar wel in het restaurant kunnen vinden. Het is namelijk lunchtijd". Fred en ik kijken elkaar veelbetekenend aan en weten wel beter. We laten de goedbedoelde opmerking voor wat die is. En snappen ook, dat "zorg" hier al meteen zijn beperkingen kent.

De aanwijzingen van de aardige dame volgend, staan we vervolgens voor een raadsel. De nrs. van de "hotelkamers" staan verstopt op de muur onder een niet brandend gedateerd stoffig lampje. Hmmmm.......  Toch maar even op de deur kloppen waarvan wij vermoeden achter die deur het gezicht van onze vriendin te vinden. Ik kalibreer duidelijk een ander stemgeluid dan waar we naar op zoek zijn. Er verschijnt een hoofd om de hoek, de rest van het lijf gehuld in een schort en plastic handschoenen aan en er dwarrelen uiteenlopende beelden en dito gedachten door mijn hoofd. "Wie zoekt u??", vraagt ze. "Mw. X", zeg ik en meteen komt het verwachte stemgeluid van onze vriendin door. De vrouw met het schortje zegt: "Ik ben de patiënt even aan het helpen. Wilt u op de gang in de lounge wachten?!"
Nou ben ik heel benieuwd of je me nog kunt volgen (snappen bedoel ik dan), maar ik was hier toch wel licht geschokt over. Een ziekenhuis waar ze een hotel van maken en een hotel waar ze patiënten leggen op onvindbare plekken die geholpen worden. Met lichtfronsende wenkbrauwen liet ik me wegzakken in de zachte, ongemakkelijke stoelen van de lounge. Even later kwam het signaal: "Mw. is klaar hoor. U kunt naar binnen".
Nog voor we goed en wel gedag hebben kunnen zeggen wordt er alweer op de deur geklopt die meteen openzwaait. Een gemaakt vrolijke stem roept: "Roomservice!" We schieten alle drie in de lach.
En ik...... tja, ik bén zo ongeveer NLP volgens mijn kinderen. Niet zo raar dus, dat ik me zeer verwonder over de effecten van deze verbale herkaderingen in combinatie met de logische niveaus.
Middels sms-jes op allerlei tijdstippen worden we op de hoogte gehouden van het verloop van het niet op gang komen van de weeën. Ik ga er maar vanuit, dat het mannetje nu al een stevige interne referentie heeft. "Morgen nieuwe kansen en nieuwe prijzen",  zo schrijft Patrick. Ik betrap me erop, dat ik me zorgen maak.
Vele uren en sms-jes later verschijnt er die dinsdag om 16.33 uur in mijn display: "Het wordt een keizersnee. Zijn op weg naar de o.k."  Oeps,....... het wordt menens. Dissociëren, Van Vuuren!! De tijd tussen dat sms-je en het volgende, vreugdevolle telefoontje, lijkt een eeuwigheid te duren (voor zover ik daar een referentie op heb).
Om 17.06 uur is dit nieuwe mensenkind aan zijn papa en mama toevertrouwd. Een wonder is geboren en hij mag door het leven gaan als TIM. Bovendien is hij gezegend met de eerste namen van zijn drie opa's: Johannes Marcus Frederik.
Als wij hem als eerste mogen bewonderen is er grote ontroering. Wat een mooi kind. Onze zoon heeft een zoon en samen met Anneloes is er een jong gezin. Bouwstenen voor een nieuwe toekomst. Nieuwe hoop, nieuwe liefde en ook....... nieuwe zorgen.
Even later komen ook de ouders van Anneloes; kersverse opa en oma. Hun eerste kleinkind. Er zijn tranen, gelukkig! (in mijn hoofd spookt het weer: dit is toch merkwaardig dat de context van zo'n mooie, indrukwekkende gebeurtenis zo raar genoemd wordt; in een "huis van/voor zieken" . Nou ja......... blijf maar in het hier en NU en geniet).
En in dat moment van die ontroering zwaait er wederom een deur open. Er stappen twee dames binnen. Een donkere kleine vrouw in een blauw pak en een andere in een wit pak. "We komen mevrouw wassen", is de aankondiging, "dan kan ze naar zaal". De intonatie heeft op mij het effect van : opzouten!!! en ik merk dat ik enorm getriggerd word. Wat een hufterige manier van doen. Geen felicitatie, geen oogcontact, geen enkel rapport. Ik merk dat ik in een tegenoverdracht schiet (en weet het gelukkig netjes te houden): "oh.....", reageer ik , "ik dacht dat u beschuit met muisjes kwam brengen". De opmerking wordt niet gewaardeerd en de dame in het blauwe pak heeft inmiddels de kleine TIM te pakken die ik door de lucht zie zwieren naar een onbestemde plek. Een beteuterde moeder achterlatend die aan heel veel geweld overgeleverd is waar ze geen controle over heeft. Op de gang hoor ik het eerste heftige stemgeluid van onze kleinzoon en dat raakt een diepe snaar in mijn ziel. In stilte zeg ik een paar kleine gebeden voor dit nieuwe wezen. Wens ik Anneloes alle geduld, wijsheid en vooral een heerlijke nachtrust na dit lange avontuur. De kersverse papa zal het even alleen moeten klaren.
"Boundaries...., Willy", loop ik tegen mezelf in een zeer prettige intonatie.
Donderdag middag zit Anneloes alweer aardig pontificaal in haar grote witte ziekenhuisbed. Niets te bekennen van ongemak van een wond of wat ook. Wel...... emoties. Logisch!! De kleine Tim zorgt voor een aantal vraagtekens die niet meteen een antwoord hebben. En al die externe referentie. Om dol van te worden.
Onze nieuwe wereldburger lijkt zich er allemaal weinig van aan te trekken. Die heeft nog steeds geen verandering aangebracht in zijn metaprogramma's "tempo, re-activiteit en interne referentie". Het cause effect is enerzijds, dat hij daardoor te weinig borstvoeding krijgt en dus (ook) aan de fles moet. Moet ja. Hij heeft geen keus. Tenminste......, zo lijkt het even. Maar hij bepaalt toch mooi zelf of en hoeveel hij eet. En anderzijds een kalibreerbare stemmingsverandering bij de ouders. Proef ik hier frustratie???
De al wat oudere verpleegkundige die ongetwijfeld de kneepjes van haar vak goed kent en die het flesje gebracht heeft, kijkt nauwlettend toe hoe ik, oma, Tim de fles geef.
"Niks lekker he, kleine man, eten met een poepbroek", zeg ik heel zachtjes bij zijn oortje. Zijn oogjes gaan wagenwijd open. Wouw. En de verpleegkundige springt als een bok op de haverkist. "Hoe komt u daarbij??", vraagt ze met een dwingende intonatie. "Die informatie krijg ik via mijn reukorgaan. Gele poep, zuster". "Dat zullen we dan nog wel eens zien", en ze neemt Tim uit mijn handen, die vervolgens weer een geweldige zwier door de lucht maakt naar een aankleedkussen en het op een brullen zet.
Ik voel een hele vijandige sfeer, wat ik betreur. Er is weer geen felicitatie, geen echte blijheid. Alleen een koel, afstandelijk routinematig functioneren van deze vrouw. Ongetwijfeld met de beste positieve intentie.
In een poging tot toenadering kijkt ze me heel even aan. Twee hele mooie licht bruine ogen. Waar gemis uit spreekt. Even raken onze zielen elkaar, daar boven de kleine Tim in zijn bijna naaktheid.
Ik kan het niet laten me af te vragen wat háár Heilige Taak in dit leven is.....
De mijne ken ik wel. Samen met opa Frederik, ga ik me daar weer aan wijden.